Het moeilijkste deel…..

Het moeilijkste deel van een conversatie is………luisteren!
Of dit nu in een gesprek met 2,4 of een hele groep is. Luisteren blijft voor de meesten onder ons een probleem.

Ik heb in mijn leven al vele conversaties gevoerd. Persoonlijke gesprekken, werkvergaderingen, sportclub- vriendenvergaderingen, familiefeestjes en/of bijeenkomsten, enz. enz. Ik durf dus te stellen dat ik wel over enige ervaring beschik.

Ik kom regelmatig samen met een groepje vrienden waarbij we dan onder het drinken van een kopje koffie of iets fris, en soms met het nuttigen van iets lekkers, vertellen wat ons de laatste tijd heeft beziggehouden of waarmee we op dat moment bezig zijn.

Meestal zijn die gesprekken luchtig, grappig, vrolijk en ja soms hilarisch.
Maar soms zijn die gesprekken ook diepgaand en ernstig.
Tijdens die momenten kan je dan soms (ook letterlijk) een speld horen vallen. Dan is iedereen gefocust op de woorden die uit de verteller zijn mond stromen.

De laatste tijd valt het mij echter op dat ik steeds minder en minder een speld kan horen vallen. Dat de woorden die, vaak vanuit het hart,over onze hoofden zweven steeds minder gehoor vinden.
Mag ik dat jammer vinden? Ja denk ik. Want (soms helaas) dankzij een bepaalde levenservaring die ik heb, weet ik hoe belangrijk het kan zijn voor die bepaalde vriend dat hij een luisterend oor heeft en een bemoedigend woord krijgt. Als hij dat niet krijgt, gaat zijn verhaal een beetje verloren en zal hij in de toekomst minder snel geneigd zijn om dit te vertellen. Liever een hilarische grap of een stomme stoot vertellen. Dan lacht en luistert iedereen.(ook hier spreekt ervaring)

Ook wanneer er ervaringen worden gedeeld, die de anderen in de toekomst misschien van pas kunnen komen, is het steeds moeilijker om die eenvoudige houding, die luisteren toch wel is, te handhaven.

Is dit het gevolg van onze ik-maatschappij? Vinden wij (want wie zonder zonde is werpe….) onszelf zo belangrijk dat we geen oog, of oor, meer hebben voor een medemens,vriend?

Ikzelf ben niet onfeilbaar, en ik weet dat ik (soms in alle euforie) hier ook schuldig aan ben. Maar ik kan wel zeggen dat ik ook hier gelukkig uit een rijke ervaring kan putten om die fout niet al te vaak te maken. En mijn medeleven nog altijd groter is dan mijn ego.

Jammer is ook dat hierdoor mijn “goesting” om nog eens met de vrienden samen te komen ondertussen een waakvlammetje is geworden. Gelukkig heb ik met sommigen van hen een frequenter contact, zodat ik hen toch niet het gevoel geef dat ze me niet interesseren.
Gelukkig hebben ze allemaal mijn telefoonnummer, en weten ze dat wanneer het nodig is, ik aan de andere kant mijn oor wijd open stel.

En passeer dan nu de taart nog eens…..

Advertenties

Hard rain’s gonna fall – My verses

Wat door iedereen aanzien werd als een protestlied tegen de nucleaire dreiging, was volgens Bod Dylan’s eigen zeggen gewoon “what’s gotta happen just gotta happen.”

I have written my own verses to it.

Oh, where have you been, my blue-eyed son?
Oh, where have you been, my darling young one?
I’ve been playing with children who did not understand me
I’ve slept in a bed wich wasn’t my own
I’ve been eating some food, given to me by strangers
I’ve kissed a young girl that I never can marry
I’ve waited for dad to take me to safety
And it’s a hard, and it’s a hard, it’s a hard, and it’s a hard
And it’s a hard rain’s a-gonna fall

Oh, what’ll you do now, my blue-eyed son?
Oh, what’ll you do now, my darling young one?
I will live my own life before I start thinking
I will mary the girl who means everything to me
I will meet new people on my path to maturity
They will influence my brain without me knowing
Gonna open my heart when peace will come to it
Im a-going to miss my dad when all I can do is remember
I will raise my young childeren with love that will choke them
And it’s a hard, and it’s a hard, it’s a hard, and it’s a hard
And it’s a hard rain’s a-gonna fall

Oh, what will you see, my girlie so blond
Oh, what will you see, my beloved till beyond
I will see people laughing and be happy for me
I will see children accepting the ones of my own blood
I will see a young man giving me his forever
I will see friends with wet faces because they’re so happy
I will see dad being happpy and sad all together
I will see angels coming down covering me all in roses
And it’s a hard, and it’s a hard, it’s a hard, and it’s a hard
And it’s a hard rain’s a-gonna fall

Mannen aan de rand…….

Mannen aan de rand……

Mijn allerliefste was met de kleine man gaan plonsen in het diepe water, en de bonusdochter was op de glijbaan aan het proberen haar “personal best” te verbreken.

En daar zat ik dan. Allen aan de oevers van het zwembad.

En wat doe je dan? Juist, je kijkt wat rond.

Je kijkt naar de vrouwen die voorbijwandelen in alle maten,kleuren en nationaliteiten.
Ik zag er grote, kleine,oude, jonge, mooie, minder mooie, dunne, minder dunne,enz.
Gekleed van alles verhullend tot bijna niets verhullend.
En terwijl ik dit alles bekeek, drong het tot mij door dat, wanneer andere mensen mij aanschouwden, ik waarschijnlijk als een vrouwenzot/sex-geobsedeerde man zal geklasseerd zijn geweest. Dus besloot ik mij af te wenden van de vrouwelijke voorbijgangers.

Ik keek dan maar wat naar de kinderen. Vrolijk spelend in het water.
Ik zag er meisjes, jongens, oudere, jongere, alleen spelend of in groep, met mama en/of papa, met ballen of ander waterspeeltuig, rustig zwemmend,wild plonsend, enz.
Het was werkelijk een aandoenlijk schouwspel om al deze kinderen zich te zien amuseren, elk op hun eigen manier. En het deed mij denken aan mijn eigen kinderen, hoe zij speelden, en nog spelen, op die leeftijd.
Toen sloeg ook hier de paniek toe. Wat als mensen die mij in de gaten hielden in mij een mogelijke pervert/pedofiel of iets van die strekking zagen?
Dus besloot ik de spelende kinderen ook maar te laten voor wat ze waren.

Ik keek dan maar wat naar de mannen. De vaders die hier waren met hun kroost, of de jonge kerels die hier met hun liefje waren. Vermits de macho-cultuur mij vreemd is, kijk ik graag naar het haantjesgedrag van mijn geslachtsgenoten.
Ik zag er oude, jonge, gespierde, minder gespierde,dunne, minder dunne, volgedrukte torso’s, maagdelijk blanco torso’s, goed gevulde speedo’s/zwemshorts, minder goed gevulde, enz.
Het was werkelijk aandoenlijk hoe al deze verschillende mannen zich toch op een soort van identieke manier konden amuseren in het water. Sommigen speelden met hun kinderen, anderen dan weer met leeftijdgenoten. Er waren er die voor luchtmatras speelde voor hun kleine kindjes, en dan weer anderen die gewoon aan het genieten waren, dobberend op het water.
Toen ik echter een paar veelzeggende blikken kreeg van enkel alleenzwemmende piemeldragers, drong het tot mij door.
Zo kijkend naar al deze mannen, kon het zijn dat ik gecategoriseerd zou worden als een homofiele medemens op zoek naar een avontuur of relatie.

Ik ben toen maar rechtgesprongen, en met nodige spoed naar mijn allerliefste gelopen. Om haar te vragen om mijn de volgende keer eraan te doen denken dat ofwel ik mee ga plonsen met de kleine man, ofwel mij voorzien van één of andere vorm van lectuur. Want dat rondkijken brengt niet echt ontspanning.

Mannen aan de rand van het zwembad, moeten altijd iets omhanden hebben, of voldoen aan één van de bovenvermelde omschrijvingen.

Veel #zwembadrandplezier.

Lilka

In haar twaalfde levensjaar,
met opkomende puberteit.
Draagt ze twee gezichten,
op weg naar volwassenheid.

Dat van kind zijn,
jong, klein en lief.
En dat van grotemensenwijsheid,
maar nog onwetend en naïef.

Ik heb liefst dat eerste,
onschuldig,open en blij.
Gespaard van grote zorgen,
spontaan,grappig en vrij.

Volwassen worden komt later,
als je de wereld beter kent.
En door onze wijze lessen,
beter gewapend bent.

Laat ons nog lang genieten,
van dat speelse,soms koppige, kind.
Maar wat er ook gebeuren mag,
je weet, door ons wordt je bemind.

Laat ons dus nog verdergaan,
door het leven met ons “four”,
En als jij zegt :”Ik hou van je”,
Zeg ik :”I love you more”.

Kusjes,
plus-en een beetje meer-papa
xxx
IMG_6356

De nacht.

sterrensporen rond de poolster; startrails around the polestar

De nacht.
Donker.
Mysterieus.
Stilte voor het begin van een bruisende dag.
 

De nacht was mijn vriend. Ik was niet bang van de nacht.

In mijn jeugd ging ik voor het slapengaan nog even op de vensterbank zitten om de nacht te aanschouwen, gefascineerd als ik was door het pikzwarte dekbed der aarde.
Later was de nachtelijke duisternis mijn bondgenoot. Hij bracht stilte in mijn hoofd, accepteerde mijn klaagzangen, en was het luisterend oor van overleden dierbaren. In zijn uitgestrektheid vond ik de rust om in eigen boezem te kijken en, indien nodig, schuld te belijden. Hij gaf me ook moed. Moed om het onbekende,en dus angstaanjagende, tegemoet te treden.

Nu is de nacht mijn vriend niet meer.

Sinds de duistere oneindigheid transformeerde naar “de nacht”, is onze vriendschap voorbij.
Hij brengt alleen maar wanorde in mijn hoofd. Geen stilte. Klaagzangen worden beantwoord met regenbuien. De luisterende overledenen hebben oordopjes gekregen. En de rust is chaos geworden. Een donker gordijn met fonkelende sterren over mijn schouders, ontneemt mij de moed en overhandigd mij de angst.

De nacht.
Gitzwart.
Ondoorgrondelijk.
De stilte voor het begin van het einde.

Insomnia is mijn nieuwe vriend geworden.

 

 

Als ik sterf, weet dan…

Als ik sterf, en let op ik sterf meestal liever later dan vroeger hoor. Maar als ik sterf, dan zal er geen steen verlegd zijn in een rivier op aarde. Dan krijg je geen extra nieuws-flash en dan zal je dit niet horen verkondigen op Stubru. Neen, enkel een handvol mensen zullen hiervan op de hoogte zijn. Ik heb namelijk geen onuitwisbare indruk nagelaten, of iets verwezenlijkt dat de geschiedenisboeken zal halen (ik ben Elvis of Hitler niet).Maar daar kan ik mee leven. Ik weet dat ik zal geleefd hebben naar mijn beste vermogen.

Zal ik dan niet gemist worden? Toch wel. Maar ook dat is tijdelijk. Collega’s en verre vrienden een paar dagen. Familie zal na een 3-tal maanden slechts nog sporadisch over mij praten. Mijn kinderen en kleinkinderen zullen er iets langer over doen, maar ik schat dat na 6 tot 8 maanden ik enkel nog ter sprake zal komen op feestjes en/of feestdagen wanneer ze nog eens samen zijn.

Mijn vrouw zal mij het langste missen (allez,hoop ik toch 😁). Maar ook hierop zal na een 3-tal jaren sleet  komen. En dat is allemaal prima voor mij. Dat is normaal, denk ik toch. Maar ik zou toch willen dat ze één ding onthouden.

Als ik sterf, weet dan dat ik van jullie gehouden heb. En dat doe ik nog steeds. Maar ook hier, naar mijn beste vermogen. En dat zal ik ook na mijn verscheiden blijven doen. Want ik heb mijn “houden van” in jullie hartjes gestoken. En dat krijg je nooit meer weg.

Maar voor nu, nu ga ik gewoon door met van jullie te houden. En weet dat alles wat ik doe, altijd met liefde overgoten is.

Dus, als ik sterf, zal het niet vandaag zijn maar (hopelijk) in een verre verre toekomst.

Tara,Bryan,Lilka,Toran en mijn aller-allerliefste ik hou onvoorwaardelijk en waanzinnig veel van jullie ❤

ps: Dit is geen vroegtijdige afscheidsrede, maar een openlijke verklaring van mijn liefde.

4-seizoenen

Dat ik een lezer ben, dat weet u, en dat komt u wellicht al wel de strot uit!

Maar de afgelopen tijd ,iets meer dan een maand, heb ik, buiten wat occasionele tijdschriften en/of vakbladen, geen boek meer ter hand genomen.

Hoe dat komt? Dat komt allemaal door haar. En die haar is mijn meisje, mijn lieverd. Zij vraagt mij of ik haar 4-seizoenen wil zijn, maar ik wil meer dan dat. Ik wil haar 24/7 zijn. Want zij is de mijne al.

Ik ga slapen,en ik zie haar.

Ik lig te dromen,en ik zie haar.

Ik word wakker, en ik zie haar.

Ik ga werken, en ik mis haar.

Ik kom thuis, en ik zie haar.

Ik mag dan misschien overkomen als een verliefde puber, maar ik ben geen puber meer. Ik ben een volwassen man die onderscheid kan maken tussen gevoelens van voorbijgaande aard, en die van blijvende aard. En deze gevoelens zijn blijvend.

En als mijn omgeving zegt dat ik er goed uitzie,dat ik straal en dat ik ongekende levensvreugde tentoonspreid, en mij dan “en passant” vragen hoe dat komt. Dan heb ik daar maar één woord voor : ZIJ!

En ook met de restanten van onze verledens lukt het wonderwel. Mijn restanten aanvaarden haar, en haar restant mij. Dus ja, wij leven op een wolk. En misschien komen er nog wel eens moeilijke periodes, maar die zullen wij met veel bravoure doorstaan. Want voor ons telt 1+1=1!

Dus u begrijpt waarom ik geen boek meer opensla. Ik ben een gelukkig man, en gelukkige mannen hebben geen tij om te lezen. Zij moeten hun geluk rondstrooien, en anderen mee laten genieten.

Dus ja liefste, ik wil jouw 4-seizoenen zijn en dit 24/7! Want weet je, ik hou van je…….