Klein maar dapper

Dat was zij, ten voeten uit.

Ik leerde haar kennen toen ik aan de andere kant van de tunnel een nieuwe wereld binnenging. Een beetje zoals Alice in Wonderland, maar achter mijn konijnenpijp zaten enkel mensen van vlees en bloed, met hun gevoelens en hun emoties.

Ze viel niet direct op, maar dat had vooral met haar lengte te maken. Ze kwam (ruw geschat) niet hoger dan mijn borstbeen. Maar vanaf de eerste moment dat we met elkaar aan de praat raakte, klikte het meteen. Zij bracht mij haar levenswijsheden bij, en ik trachtte, in die beginperiode vooral, een luisterend oor te zijn.
Jaren gingen zo voorbij. We zagen en spraken mekaar regelmatig, en op een bepaald moment was ik zover dat ik meer dan een oor kon zijn. Dat ik ook uit een ervaring kon putten waarmee ik haar van dienst kon zijn. En zo hielpen we elkaar verder, zodat we elke dag een stapje dieper in die nieuwe wondere wereld konden zetten.
Zij liet me zelfs zien dat er buiten die ene wereld, waarin we beide verbleven, er nog andere werelden waren, soortgelijke. Samen met mijn “sidekick”, beter bekend als mijn tweede vader, ben ik haar dan vol vertrouwen gevolgd naar zo’n andere wereld. Voor ons was het een bijkomende ervaring waar we veel voldoening uit gehaald hebben.

Toen ik deze werelden volledig ontdekt had, en allerhande redenen mij minder en minder die richting uitstuurde, verwaterde ons contact. Maar telkens we mekaar zagen, op wat voor gelegenheid dan ook, was ons weerzien hartelijk. Konden we perfect de draad weer oprapen daar daar waar we hem gelegd hadden.

Zo ook een paar weken geleden toen ik haar na lange tijd nog eens terugzag op een feestelijke bijeenkomst. Na de vanzelfsprekende knuffel en zoen, waren we meteen weer op het oude niveau. Zij, haar eigen niet zo simpele leven vergetend, oprecht vragen stellend over kleine man (die gelukkig meegekomen was), ik met een grap, een meelevend woordje of zelfs met een klein beetje goedbedoelde raad haar goede moed en een hart onder de riem gevend.

En dan vandaag. De donderslag bij heldere hemel. De koude douche.
Eén klein onbeduidend berichtje zet je wereld op zijn kop.

*Slecht nieuws……L. is deze ochtend niet meer wakker geworden……..*

Auto aan de kant, even bekomen van dit nieuws. De vraag “Maar dat kan toch niet?” flitste door mijn hoofd. Ze was immers gezond en wel. Helaas.

En dan worden er, willen of niet, beelden op je netvlies geprojecteerd. Beelden van de leuke momenten, de diepzinnige gesprekken, ja zelfs van het “onnozel” doen. Om dan te beseffen, dat komt nooit meer terug. Desondanks het feit dat we mekaar de laatste jaren niet meer regelmatig zagen, zal ik haar toch hard missen.

Klein was ze. Dat kon je zien.
Dapper was haar tussenvoegsel. Dat kon je enkel voelen.
De strijd die zij geleverd heeft tegen haar demonen, haar tegenslagen, de onrechtvaardigheden en ga zo maar door, die strijd heeft ze gestreden met een dapperheid zonder weerga.

Ik ga je missen “kleintje”. Maar ik weet zeker dat je aan de andere kant al bezig bent met een “nieuwe wondere wereld” in te richten.

Knuffel & Zoen
Lucese XXX

Advertenties

Leg dat eens uit….

Een doordeweekse avond.

Thuiskomen met het gezin en uit de babytas enkel het hoogstnodige halen.De rest doen we later wel.

Een paar dagen later is dan alles weggewerkt en opgeruimd. Een tekening wordt op de kast geplaatst zodat ze in het zicht, en dus in het geheugen, blijft.

Kleine man ligt op zijn verzorgingskussen, waar we hem bij grote interventies altijd nog opleggen. Zijn vingertje wijst richting kast : “die?, die?” vraagt hij. We zeggen hem dat dat Mister en Misses zijn. We moeten dit een paar keer herhalen todat hij de klanken onder de knie heeft.
Blijkbaar ligt Misses beter in de mond van een 2-jarige, want het is vooral die naam die hij herhaalt.
Ik vind het grappig, hoe zo’n kleine peuter toch direct mee is met wat je hem aanleert.

Minder grappig, ja zelfs ongemakkelijk, wordt het wanneer dit tafereel zich blijft herhalen, en je doorhebt dat die slimme peuter eigenlijk meer wil weten.
Moet je dan zeggen dat sommige mensen zijn wie ze zijn,maar niet willen zijn wat ze zijn,en hem niet zien hoe hij is, en wat hij is?

Leg dat eens uit……….aan een kind van ietsjes meer dan 2 die de wereld nog onbevangen, nieuwsgierig en met verwondering tegemoet treed.

Ik huil niet.

Ik huil niet.
Nu niet, gisteren niet en morgen niet.
En dat bedoel ik letterlijk.
Ergens tussen het kind zijn en volwassen worden, ben ik de capaciteit om te huilen verloren.
Vind ik dat fijn? Ik weet het niet.

Het is niet zo dat ik nooit gehuild heb. Toen ik kind was moest ik er maar aan denken dat mijn mama er niet meer ging zijn, en hupla de tranen vloeiden.
Tussen haakjes, mij mama is er gelukkig nog altijd.

Maar ik groeide op in een dorpje wat toen nog de ‘boerenbuiten’ genoemd werd. En zoals dat vaak gaat op boerenbuites, “echte mannen” huilen niet. Als ik al eens de fout beging om in de lagere school, de redenen weet ik niet meer, een druppel gezouten water uit mijn ogen te laten druppen, kreeg je meteen de hele klas (meester inclu) over je heen.
Dus dat deden we niet meer.
Op de sportclub (jaja ik was een gedreven voetballertje) was het ook ‘not done’.
Als je een doodschop kreeg, en huilend van de pijn op de grond lag, was de standaardzin : “niet wenen, daar wordt je hard van.”
Dus daar deden we dat ook niet meer.

Later, toen ik zogezegd volwassen was, had ik geen tranen meer. Echte dikke tranen heb ik sindsdien nog maar twee keer geweend.
Toen ik mijn eigen vader voor de allereerst keer zag huilen (de tweede keer deed ik al niet meer mee wegens ‘been there, done that’.
En nog een keer toen de (ex-)grootvader er in het bijzijn van gans de familie mee ophield om te leven.
Het was toen trouwens dat mijn eigen kinderen mij voor het eerst zagen huilen. Hun verbazing was groot.

Heb ik dan geen emoties? Ben ik een harteloos man? Neen, ik ben een vat vol emoties, maar die uiten zich meestal binnenin mijzelf.
Kan ik nog ontroerd worden?
Ja hoor, regelmatig krijg ik bij emotionele momenten de spreekwoordelijke brok in de keel. En dan verwacht ik telkens weer dat de tranen wel zullen volgen. Helaas.
Heel af en toe ontsnapt er wel eens een traantje vanuit mijn ooghoek. Laatste keer was 2 jaar geleden, bij de geboorte van mijn jongste zoon.
Maar ja, bij de geboorte van elk van mijn kinderen heb ik er eentje weggepinkt, dus dat waren tranen van geluk en die tellen niet zeker?

Nogmaals, vind ik dat fijn?

Neen. Helemaal niet. Ben zelfs een beetje jaloers op mensen die hun emoties wel de vrije loop kunnen laten, die wel die opluchting die eens goed huilen kan brengen, kunnen voelen. Let wel, ik wil geen waterval à la Bertje worden, maar een beetje zou wel mogen.

Vandaag de dag heb ik steeds vaker het gevoel dat ik eens goed zou willen blijten, de tranen als rivieren van mijn gezicht wil laten lopen. Met het snikken en het snot erbij maakt me niet uit.
Maar tegelijk ben ik doodsbang. Bang voor de reden of redenen die deze gezichtwaterval zou hebben veroorzaakt.

Aan zij die kunnen, nog veel traanplezier vanwege een oogdroge gevoeligaard.

Het moeilijkste deel…..

Het moeilijkste deel van een conversatie is………luisteren!
Of dit nu in een gesprek met 2,4 of een hele groep is. Luisteren blijft voor de meesten onder ons een probleem.

Ik heb in mijn leven al vele conversaties gevoerd. Persoonlijke gesprekken, werkvergaderingen, sportclub- vriendenvergaderingen, familiefeestjes en/of bijeenkomsten, enz. enz. Ik durf dus te stellen dat ik wel over enige ervaring beschik.

Ik kom regelmatig samen met een groepje vrienden waarbij we dan onder het drinken van een kopje koffie of iets fris, en soms met het nuttigen van iets lekkers, vertellen wat ons de laatste tijd heeft beziggehouden of waarmee we op dat moment bezig zijn.

Meestal zijn die gesprekken luchtig, grappig, vrolijk en ja soms hilarisch.
Maar soms zijn die gesprekken ook diepgaand en ernstig.
Tijdens die momenten kan je dan soms (ook letterlijk) een speld horen vallen. Dan is iedereen gefocust op de woorden die uit de verteller zijn mond stromen.

De laatste tijd valt het mij echter op dat ik steeds minder en minder een speld kan horen vallen. Dat de woorden die, vaak vanuit het hart,over onze hoofden zweven steeds minder gehoor vinden.
Mag ik dat jammer vinden? Ja denk ik. Want (soms helaas) dankzij een bepaalde levenservaring die ik heb, weet ik hoe belangrijk het kan zijn voor die bepaalde vriend dat hij een luisterend oor heeft en een bemoedigend woord krijgt. Als hij dat niet krijgt, gaat zijn verhaal een beetje verloren en zal hij in de toekomst minder snel geneigd zijn om dit te vertellen. Liever een hilarische grap of een stomme stoot vertellen. Dan lacht en luistert iedereen.(ook hier spreekt ervaring)

Ook wanneer er ervaringen worden gedeeld, die de anderen in de toekomst misschien van pas kunnen komen, is het steeds moeilijker om die eenvoudige houding, die luisteren toch wel is, te handhaven.

Is dit het gevolg van onze ik-maatschappij? Vinden wij (want wie zonder zonde is werpe….) onszelf zo belangrijk dat we geen oog, of oor, meer hebben voor een medemens,vriend?

Ikzelf ben niet onfeilbaar, en ik weet dat ik (soms in alle euforie) hier ook schuldig aan ben. Maar ik kan wel zeggen dat ik ook hier gelukkig uit een rijke ervaring kan putten om die fout niet al te vaak te maken. En mijn medeleven nog altijd groter is dan mijn ego.

Jammer is ook dat hierdoor mijn “goesting” om nog eens met de vrienden samen te komen ondertussen een waakvlammetje is geworden. Gelukkig heb ik met sommigen van hen een frequenter contact, zodat ik hen toch niet het gevoel geef dat ze me niet interesseren.
Gelukkig hebben ze allemaal mijn telefoonnummer, en weten ze dat wanneer het nodig is, ik aan de andere kant mijn oor wijd open stel.

En passeer dan nu de taart nog eens…..

Hard rain’s gonna fall – My verses

Wat door iedereen aanzien werd als een protestlied tegen de nucleaire dreiging, was volgens Bod Dylan’s eigen zeggen gewoon “what’s gotta happen just gotta happen.”

I have written my own verses to it.

Oh, where have you been, my blue-eyed son?
Oh, where have you been, my darling young one?
I’ve been playing with children who did not understand me
I’ve slept in a bed wich wasn’t my own
I’ve been eating some food, given to me by strangers
I’ve kissed a young girl that I never can marry
I’ve waited for dad to take me to safety
And it’s a hard, and it’s a hard, it’s a hard, and it’s a hard
And it’s a hard rain’s a-gonna fall

Oh, what’ll you do now, my blue-eyed son?
Oh, what’ll you do now, my darling young one?
I will live my own life before I start thinking
I will mary the girl who means everything to me
I will meet new people on my path to maturity
They will influence my brain without me knowing
Gonna open my heart when peace will come to it
Im a-going to miss my dad when all I can do is remember
I will raise my young childeren with love that will choke them
And it’s a hard, and it’s a hard, it’s a hard, and it’s a hard
And it’s a hard rain’s a-gonna fall

Oh, what will you see, my girlie so blond
Oh, what will you see, my beloved till beyond
I will see people laughing and be happy for me
I will see children accepting the ones of my own blood
I will see a young man giving me his forever
I will see friends with wet faces because they’re so happy
I will see dad being happpy and sad all together
I will see angels coming down covering me all in roses
And it’s a hard, and it’s a hard, it’s a hard, and it’s a hard
And it’s a hard rain’s a-gonna fall

Mannen aan de rand…….

Mannen aan de rand……

Mijn allerliefste was met de kleine man gaan plonsen in het diepe water, en de bonusdochter was op de glijbaan aan het proberen haar “personal best” te verbreken.

En daar zat ik dan. Allen aan de oevers van het zwembad.

En wat doe je dan? Juist, je kijkt wat rond.

Je kijkt naar de vrouwen die voorbijwandelen in alle maten,kleuren en nationaliteiten.
Ik zag er grote, kleine,oude, jonge, mooie, minder mooie, dunne, minder dunne,enz.
Gekleed van alles verhullend tot bijna niets verhullend.
En terwijl ik dit alles bekeek, drong het tot mij door dat, wanneer andere mensen mij aanschouwden, ik waarschijnlijk als een vrouwenzot/sex-geobsedeerde man zal geklasseerd zijn geweest. Dus besloot ik mij af te wenden van de vrouwelijke voorbijgangers.

Ik keek dan maar wat naar de kinderen. Vrolijk spelend in het water.
Ik zag er meisjes, jongens, oudere, jongere, alleen spelend of in groep, met mama en/of papa, met ballen of ander waterspeeltuig, rustig zwemmend,wild plonsend, enz.
Het was werkelijk een aandoenlijk schouwspel om al deze kinderen zich te zien amuseren, elk op hun eigen manier. En het deed mij denken aan mijn eigen kinderen, hoe zij speelden, en nog spelen, op die leeftijd.
Toen sloeg ook hier de paniek toe. Wat als mensen die mij in de gaten hielden in mij een mogelijke pervert/pedofiel of iets van die strekking zagen?
Dus besloot ik de spelende kinderen ook maar te laten voor wat ze waren.

Ik keek dan maar wat naar de mannen. De vaders die hier waren met hun kroost, of de jonge kerels die hier met hun liefje waren. Vermits de macho-cultuur mij vreemd is, kijk ik graag naar het haantjesgedrag van mijn geslachtsgenoten.
Ik zag er oude, jonge, gespierde, minder gespierde,dunne, minder dunne, volgedrukte torso’s, maagdelijk blanco torso’s, goed gevulde speedo’s/zwemshorts, minder goed gevulde, enz.
Het was werkelijk aandoenlijk hoe al deze verschillende mannen zich toch op een soort van identieke manier konden amuseren in het water. Sommigen speelden met hun kinderen, anderen dan weer met leeftijdgenoten. Er waren er die voor luchtmatras speelde voor hun kleine kindjes, en dan weer anderen die gewoon aan het genieten waren, dobberend op het water.
Toen ik echter een paar veelzeggende blikken kreeg van enkel alleenzwemmende piemeldragers, drong het tot mij door.
Zo kijkend naar al deze mannen, kon het zijn dat ik gecategoriseerd zou worden als een homofiele medemens op zoek naar een avontuur of relatie.

Ik ben toen maar rechtgesprongen, en met nodige spoed naar mijn allerliefste gelopen. Om haar te vragen om mijn de volgende keer eraan te doen denken dat ofwel ik mee ga plonsen met de kleine man, ofwel mij voorzien van één of andere vorm van lectuur. Want dat rondkijken brengt niet echt ontspanning.

Mannen aan de rand van het zwembad, moeten altijd iets omhanden hebben, of voldoen aan één van de bovenvermelde omschrijvingen.

Veel #zwembadrandplezier.

Lilka

In haar twaalfde levensjaar,
met opkomende puberteit.
Draagt ze twee gezichten,
op weg naar volwassenheid.

Dat van kind zijn,
jong, klein en lief.
En dat van grotemensenwijsheid,
maar nog onwetend en naïef.

Ik heb liefst dat eerste,
onschuldig,open en blij.
Gespaard van grote zorgen,
spontaan,grappig en vrij.

Volwassen worden komt later,
als je de wereld beter kent.
En door onze wijze lessen,
beter gewapend bent.

Laat ons nog lang genieten,
van dat speelse,soms koppige, kind.
Maar wat er ook gebeuren mag,
je weet, door ons wordt je bemind.

Laat ons dus nog verdergaan,
door het leven met ons “four”,
En als jij zegt :”Ik hou van je”,
Zeg ik :”I love you more”.

Kusjes,
plus-en een beetje meer-papa
xxx
IMG_6356